Watersnoodwerken

Vanmiddag was het mooi weer, dus wandelen. Dit keer vanuit Bellingwolde langs het Veendiep richting Westerwoldse Aa. Langs het Diep loopt een dijk, nodig om te zorgen dat 'we' geen natte voeten krijgen. Ik had het nergens gelezen, maar die dijk lijkt niet zo goed ...

 Landbouwplastic en zandzakken langs de dijk.

 

 

 

 Nog meer landbouwplastic en nog meer zandzakken langs de dijk.

Dit moet door de dijk beschermd worden, landbouwgrond, mooie wilgen en Jykke. Het fietspad is onderdeel van de NAP-route.

Heksen op de Giezelbaarg

Giezelbaarg

In de driehoek Wessinghuizen, Veele en Wedde ligt de Geselberg, Giezelbaarg zeggen wij. De Giezelbaarg is een gewone natuurlijke heuvel, zoals die in Westerwolde wel meer zijn. Het bijzondere van deze heuvel ligt in de functie die hij eeuwenlang heeft gehad: executieplaats van de heerlijkheid Westerwolde. Het Landrecht van Westerwolde van 1576 regelde in artikel 171 dat lijfstraffelijke zaken werden behandeld op de Wedderborg. De executie van die zaken werd dan uitgevoerd op de Giezelbaarg.

Wedderborg

Uit de rekeningen van de drost van Westerwolde blijkt dat op de Wedderborg eind 16e eeuw heksenprocessen zijn gevoerd. In de rekeningen van 1587 en 1589 worden deze in ieder geval vermeld. Bij de Giezelbaarg is tamelijk recent een steen geplaatst "Ter herinnering aan een gruwelijke gebeurtenis in Westerwolde" waarop data van executie alsmede de namen van de wegens hekserij veroordeelden zijn vermeld.

  

 .

Merkwaardig vind ik dat iemand een kerststukje voor die steen legt, compleet met sneeuwpoppetje. Wat beweegt iemand om dat te doen? Maar er zijn nog meer merkwaardige zaken te vinden op en bij de Giezelbaarg.

Voor de herinneringssteen is duidelijk een vuurtje gestookt, en wat te denken van die twee gebroken takken die daar liggen?

Midden op de berg ook een vuurplaats en om twee bomen een merkwaardige witte kring.

Beide vuurrestanten zijn recent, moet ik nu aan een religieuze bijeenkomst op het vuurfeest Imbolc denken? En dat in Westerwolde ...

Giezelbaarg

Het ziekenhuis en mijn privacy

Wie de verschillende media volgt weet allang dat het bij ziekenhuizen weleens misgaat wanneer het de privacy van patiënten betreft. Ongelukken kunnen gebeuren, fouten worden gemaakt, onwetendheid en desinteresse zijn gemeengoed.
Verleden week moest ik in het Sint Lucasziekenhuis in Winschoten zijn, onderdeel van de Ommelander Ziekenhuis Groep. Vantevoren was mij verteld dat ik een nieuw pasje moest laten maken, met foto, om fraudemogelijkheden zoveel mogelijk te beperken. Prima, de fraudemogelijkheden van ziekenhuizen worden zoveel mogelijk beperkt, die van mij dus ook. Geen problemen mee. Maar en passant kreeg ik te horen dat het nieuwe pasje nog een andere functie heeft, ik kan/moet me daar namelijk mee aanmelden bij het secretariaat van de specialist bij wie ik moet zijn.
Hoe werkt dat? Nou, op centrale plaatsen in het ziekenhuis hangen 'aanmeldzuilen'. Je moet de barcode van je pasje voor een lezer houden en dan krijgt het betreffende secretariaat melding dat je in het ziekenhuis aanwezig bent. Handig toch? Maar: ik moet mij na die aanmeldzuil ook nog een keer irl aanmelden bij het betreffende secretariaat, dus winst en/of vooruitgang zie ik niet. Wat ik wel zie is het volgende:

Dat scherm is dus een halve meter breed en uitermate goed leesbaar. Voor de patiënt, maar ook voor iedereen in de nabijheid van het scherm. Meerwaarde heeft het niet voor de secretariaten (de patiënt moet zich daar nog steeds melden en zijn pasje afgeven (navraag bij het secretariaat van de specialist waar ik moest zijn bevestigde de nul-meerwaarde voor het secretariaat)) en voor de patiënt ook niet, die ziet alleen maar zaken op het scherm die hij al wist: eigen naam, tijd afspraak en bij welke specialist. En iedereen kan meelezen dat meneer x, mevrouw y, bij de nefroloog, de uroloog of een ander oog moet zijn.
Tot zover de bescherming van de privacy van patiënten in het Sint Lucasziekenhuis in Winschoten ...

Aquasi Boachi

Gisteren kreeg ik het Tijdschrift van de Historische Vereniging Gemeente Beilen onder ogen. Het tijdschrift kent een rubriek "Wel is dat?" waarin de redactie van het Tijdschrift het publiek bevraagt over personen die in of bij Beilen hebben gewoond dan wel een andere relatie met Beilen hebben. Hoofdpersoon in die rubriek is deze keer Aquasi Boachi. Aquasi is geboren in Buitenzorg, op Java, als zoon van prins Aquasi Boachi, op 13 februari 1890. Hij is overleden in Beilen op 23 mei 1975.

Foto geleend van http://nl.wikipedia.org/wiki/Aquasie_Boachi

De Aquasi Boachi waar informatie over gezocht wordt is het jongetje links op de foto. De man in het midden is zijn vader, prins Aquasi Boachi. Prins Aquasi was oudste zoon van Ashanti-koning Quakoe Dua II, één van de twee kinderen die in 1837door deze koning naar Nederland waren gestuurd. Zie voor het verdere verhaal het Nieuw Nederlands Biografisch Woordenboek. Arthur Japin heeft een roman over deze geschiedenis geschreven, De zwarte met het witte hart.
Wie meer informatie heeft over de in Beilen begraven Aquasi Boachi kan contact opnemen met de redactie van het Tijdschrift.

Zombie alert!

@ingmario vroeg het zich al af naar aanleiding van een bericht in NRC Next:

Amerika is officieel voorbereid op een zombie-apocaly...

http://nrcnext.nl/blog/2011/05/19...

ingmario

19 May 2011

1 retweets

Wat doet de Nederlandse GGD hieraan? "Amerika is voorbereid op een zombie-apocalypse"

De Britten zeggen ook goed voorbereid te zijn volgens The Telegraph van vandaag:

Britain is well prepared to fight apocalyptic zombie invasion

A zombie invasion is a problem that may seem to belong in a horror film rather than to real life, but, none the less, the British government believes it has worked out the best way to cope with one.

The Cabinet Office would lead Britain's response to a zombie apocalypse, according to an official response to a Freedom of Information request 

By Sam Marsden

8:02AM GMT 26 Dec 2012

In the event of an apocalypse brought about by an army of the undead, civil servants would co-ordinate the military's efforts to "return England to its pre-attack glory", according to a Freedom of Information request that has revealed the country's contingency plans.

The MoD would not lead efforts to plan for such a zombie attack or deal with the aftermath because that role rests with the Cabinet Office, which co-ordinates emergency planning for the Government.

Details about the authorities' surprising level of readiness for a zombie onslaught emerged in a response to an inquiry from a member of the public.

The MoD replied: "In the event of an apocalyptic incident (eg zombies), any plans to rebuild and return England to its pre-attack glory would be led by the Cabinet Office, and thus any pre-planning activity would also taken place there.

"The Ministry of Defence's role in any such event would be to provide military support to the civil authorities, not take the lead. Consequently, the Ministry of Defence holds no information on this matter."

The Army is frequently called on to save the day in zombie films. Soldiers arrive in the nick of time, for example, to rescue the hero at the climax of Simon Pegg's 2004 comedy Shaun of the Dead.

This is not the first time that public authorities have provided tongue-in-cheek responses to Freedom of Information inquiries about zombies.
Last year, Leicester city council was forced to admit that it had no specific preparations for dealing with a zombie invasion, although the local authority stressed that certain aspects of its emergency plan would apply to any disaster. Bristol city council went rather further when asked what it would do in the event of an undead rampage through the West Country.
A senior official replied with a copy of a "top secret" internal strategy document setting out how the council would respond to a "zombie pandemic".
Staff were told to listen out for code words in radio and television broadcasts to warn them that an attack was under way, and given health and safety advice on the correct way to kill zombies.
Under the heading "procurement implications", the memo said Bristol city council had ordered suitable equipment for tackling the undead, "where possible, in line with our buy-local policy". It added: "A catalogue of standard issue equipment – cuffs, stun guns, protection suits, etc – is available on the staff intranet."
However, critics have accused people who make Freedom of Information requests about subjects such as zombies, wizards and vampires, of being time-wasters who are costing the taxpayer money.
Some fear that trivial uses of the recently won right to ask public bodies to release information they hold will give politicians an excuse to scale back the powers, which were introduced in full only as late as 2005.

Nou vraag ik me ook af hoe Nederland is voorbereid op een zombie-invasie. Een WOB-verzoek waag ik er maar niet aan, tenslotte wil ik niet over me heen krijgen dat ik kostbare overheidsmiddelen verspil aan een dergelijke relevante vraag.

Mijn tweet-archief?

Twitter slaat op de trom: een nieuwe mogelijkheid, iedereen kan zijn twitter-archief nu downloaden. Mooi natuurlijk, als je dat wilt. Naast de vraag of ik het zou willen (kan nu niet zo één twee drie bedenken waarom ik dat zou downloaden) kun je ook de vraag stellen of het wel jouw twitter-archief is. Twitter zegt dat al je tweets en retweets in je archief zitten. Een beetje archivaris zal meteen zeggen van niet, om meerdere redenen die nu meteen bij mij opkomen. En misschien zijn er nog wel meer redenen, vast wel.
Reden één: zo te lezen in het blog van twitter kan ik niet de tweets die aan mij gericht zijn dan wel mij noemen downloaden. Volgens mij maken die en wezenlijk onderdeel uit van mijn archief. Dus, ik krijg alleen de uitgaande post en niet de ingekomen post.
Reden twee (maar eigenlijk is dat geneuzel): mijn verstuurde tweets zijn expedities, geen minuten. Mijn expedities zijn niet voor mij bestemd maar voor de geadresseerden (vaak zijn het trouwens circulaires). In mijn archief zouden de minuten moeten zitten, dus de geconcipieerde tweets met alle doorhalingen, wijzigingen etc. die ik heb opgesteld voordat ik de eindversie heb verstuurd. Die minuten krijg ik dus niet.
Reden drie (maar dat moet in de praktijk nog blijken): ik verstuur regelmatig tweets met daaraan gekoppeld een afbeelding. Die afbeelding maakt onderdeel uit van de tweet, maar krijg ik die afbeelding ook meteen in mijn 'twitter-archief'? Ik betwijfel het ...

Leesmeer maar beperkt

"Leesmeer" zie ik op alle stations, de bibliotheken zijn een landelijke actie gestart om de lezer aan het e-book te krijgen. Mooi, samen met heel veel anderen lees ik al e-books en uitbreiding van het aanbod is altijd goed. Aanmelden kan op http://www.bibliotheek-leesmeer.nl/ dus dit weekend gedaan. Nog gratis ook. Gelukkig ben ik welkom, er is zelfs een welkomstbericht: "Hier heb je toegang tot e-books die passen bij de plek waar je bent of het onderwerp dat je boeit. Van prentenboek tot roman. Voor jong en oud". Veelbelovend, hoewel de eerste twijfel toe begint te slaan, wat te verstaan onder 'passen bij de plek waar je bent'? Het onderwerp dat me boeit, dat zal wel lukken, maar krijg ik e-books gepushd op de plaats waar ik ben? Bijvoorbeeld wanneer ik thuis ben, zet de Ipad aan en pop, het advies om '400 jaar Pekela' te gaan lezen staat op mijn scherm, een soort "Hier was het nieuws" maar dan anders? Als ze maar oppassen dat ik dan niet bijvoorbeeld het nieuwe boek van Stiny Huizing als advies krijg, want weliswaar komt Stiny uit Oude Pekela maar haar boek heeft verder zo te zien niks met Oude Pekela te maken. Maar misschien zijn anderen wel weer blij met dergelijke adviesen over boeken van lokale auteurs
Maar nee, zover zijn de bibliotheken nog niet. De bibliotheken laten mij zelf een thema kiezen en onder thema wordt verstaan ónderwerp' of 'plek'. De thema's lopen uiteen, van 'Bezinning' tot 'Winter'. 'Bezinning' heb ik geleerd over te slaan, 'Winter' dan maar. De toelichting bij het thema Winter stemt meteen tot bezinning: 'E-books voor als je een beetje warmte kunt gebruiken tijdens de winterdagen. Of als je er een gezellige winterdag van wilt maken met je familie of vrienden.' Wat biedt de Winter verder? Nou, vier boeken maar liefst! Het eerste boek is een soort Pippa Middletonboek: hoe organiseer ik een Bring Your Own-party. Niks voor mij. Het tweede is een wandelboek, 25 wandelingen door de natuur met kinderen. Leuk, maar ik lijk niet de doelgroep. Het derde dan maar: jammer, ook niks voor mij, gaat over de eerste stap, duik en grom van ijsbeertje Vicks. Maar het vierde boek, dat is wel wat. Een overzicht van de positieve effecten van matig wijngebruik voor de gezondheid, daar kom je de winter wel mee door! Gelukkig maar, want het thema 'Winter' is nu ook uitgeput.
De andere thema's zijn meer van hetzelfde. Zeer beperkte keus, vier tot zes boeken per thema, 18 thema's in totaal. Voor een landelijke collectie veel Rotterdamse thema's: Laurenskerk, Luxor Theater, Het Kasteel, Kunsthal, Maritiem Museum. 
De bilbiotheken geven weliswaar aan meer boeken beschikbaar te stellen, heel goed, maar misschien was het beter geweest te wachten tot er meer boeken beschikbaar waren. En als ik een tip mag geven: laat die thema's los!

Rijks-HBS Ter Apel

Vanmiddag hebben we Ter Apel bezocht, niet met de Rijks-HBS in gedachten, maar we kwamen er langs en het is zo'n mooi gebouw in de Amsterdamse School dat ik anderen ook mee wil laten genieten. Foto's dus.

 

School en congiergewoning zijn rijksmonument, voor beschrijving zie hier.

Marum, kerk en melkfabriek

Vanmiddag was het stralend weer en aangezien T. foto's van de melkfabriek in Marum moest hebben zijn we daar heen gegaan. Marum is een wegdorp in het Groninger Westerkwartier, niet ver van de grens met Fryslân.
Marum heeft één van de oudste, zo niet de oudste, bakstenen kerken in Groningen, het koor dateert zo ongeveer uit de tweede helft van de twaalfde eeuw.schip en toren waarschijnlijk eerste kwart dertiende eeuw. Zo op het kerkhof staand ziet het geheel er geweldig uit.

In het schip zit een dichtgemetselde priesteringang met een latei van roze Bremer zandsteen lees ik ook in het prachtige boek "Alle middeleeuwse kerken van Harlingen tot Wilhelshaven" van Peter Karstkarel.

Het is een heel smal kerkje, goed te zien als je aan de oostkant in het verlengde van het koor staat.

En ja, er zitten NAPjes in: wel twee stuks. Dit is de jongste.

Waar we voor kwamen, de melkfabriek uit 1918, die mag er ook best zijn:

Negenveertig jaar televisie!

Wie kent het nog, kijk- en luistergeld? Ooit, eigenlijk helemaal niet zo lang geleden, betaalde je aan de Dienst Luister- en Kijkgelden Kijkgeld, een bedrag niet eens voor het kijken maar voor het feit dat je een kijktoestel in je bezit had. Het maakte niet uit of je keek of niet, je moest betalen. Als je dat niet wilde was er en mogelijkheid de 'ontvangrinrichting' te laten verzegelen. Hoe dat dan in zijn werk ging weet ik niet, ik heb daarbij voorstellingen van een rode waslaag over het scherm, met daarin gedrukt het Rijkszegel. Of zwartkijken, dat was ook nog een mogelijkheid. Tegenwoordig betaal je geen Kijkgeld meer, of eigenlijk wel, maar dan via de reguliere belastingaanslag Inkomstenbelasting.
In augutus 1963 kregen wij thuis een televisie (waarschijnlijk gekocht bij Brink in de Singelpassage in Assen, Reint Brink kwam in ieder geval steeds repareren als het kastje het weer eens niet deed). Voor die televisie moesten mijn ouders dus Kijkgeld betalen.  Twee keer per jaar was dat verschuldigd, maar liefst drie hele guldens per maand. Je televisie was dan ook geregistreerd en als bewijs kreeg je dan een televisiekaart die bij het televisietoestel moest worden bewaard.

Welk merk televise wij hadden weet ik niet, maar gelukkig is er nog een foto. In een hoek van de woonkamer, op een tafeltje stond het apparaat. Er bovenop een plant in een pot en een schemerlampje. Ernaast zit ik, uiteraard met iets te eten.

De foto laat ook zien dat wij Jabo-vloerbedekking hadden, een sisalachtig iets. Tegenwoordig schijnt soortgelijk spul weer populair te zijn, maar waarschijnlijk alleen bij mensen die er als kind niet op rondgekropen hebben ...